“Echt hard”

Het is warm deze week en voor mij als hardloper is dat werkelijk helemaal niks. Ik ben geen warm weer loper. Hoe ik het dan in mijn hoofd heb gehaald om wederom een halve marathon in Sneek te gaan lopen weet ik eigenlijk ook niet. Strijd tegen de elementen?

Warm of niet er moet getraind worden. Zonder trainen wordt het helemaal niets dus vanmorgen eerst de jongste naar school gebracht en daarna direct doorgereden richting het bos. Mijn training startte ik in de regen wat ik absoluut niet erg vond. Heerlijk die verkoeling. Van regen was overigens al vrij snel geen sprake meer en gedurende mijn training kwam de zon steeds iets verder om het hoekje kijken.

Vandaag mocht ik een intervaltraining lopen waarbij de snelle delen “echt hard” moesten. Kortom: ren de benen onder je kont vandaan en zie dat 6 sessies van 1 min hardlopen – 1 min rust – 2 min hardlopen – 1 min rust – 1 min hardlopen – 2 min rust vol te houden. Succes! Pittig dat wel, maar de tijden zijn te overzien dus het is tijd om even te gaan knallen. En dat lukte aardig. Ondanks dat ik tijdens de 3e sessie toch echt dacht dat ik dat never niet vol zou gaan houden ging het verrassend lekker. Ok, de 1e sessie ging ik toch wel iets te hard, je moet het 6 sessies vol kunnen houden dus doseren is dan misschien toch wel handig. Al met al 6 sessies naar tevredenheid gelopen en tijdens sessie 4 had ik pas het gevoel dat het allemaal wat soepeler ging. G

Geeft toch weer een lekker gevoel, op naar de volgende training!

Het is gewoon te warm

Dat een op papier simpele training soms zo lastig kan zijn bleek gisteren wel. Maar ja op papier lijkt alles makkelijk 😉

Op het programma een wisselduurloop van 50 minuten, met iedere 8 minuten 1 minuut versnellen. Nou zouden die 50 minuten in duurlooptempo nou niet bepaald een probleem mogen zijn aangezien ik de laatste weken ook duurlopen van 12 en 14 km gelopen heb. En daar toch echt aanzienlijk langer over deed. Vandaag is dan een eitje, toch?

Helaas, ik liep voor geen meter. Tempo moeilijk vast te houden, hartslag skyhigh, te warm, te weinig gedronken, te druk, te weinig slaap. Een combinatie van dit alles maakte dit een lastige training. Met name de laatste blokken waren pittig. Misschien omdat ik toen vol in de zon liep?

Volgende keer beter, nieuwe ronde nieuwe kansen. Maar wél weer gelopen.

Hoe het begon

Wat in 2011 begon als “ik moet toch wat”, is uitgegroeid tot “joepie, ik mag weer”. Hardlopen; ik begon dus in 2011, samen met een vriendin. Beiden wilden we weer sporten maar ja wat ga je dan doen? De sportschool, nou nee. Been there done that. Als er iets niet aan mij besteedt is… De sportschool dus. En dan was het ook wel fijn als we iets in onze eigen tijd konden gaan doen. Geen verplichte tijden. Lang verhaal kort: we gingen hardlopen. Met Running Coach Renate Wennemars.

Dat ik na de eerste les, 8 x 1 minuut hardlopen, ooit 5 km zou kunnen hardlopen kon ik amper voorstellen. Dat dat vervolgens ook 10 km zou worden was de ver van mijn bed show. En dat ik bij het maken van de eerste plannen om te gaan hardlopen heb gezegd dat ik dan ooit wel eens een halve marathon wilde lopen was een uitspraak in de categorie “in je dromen” en “jij bent gek”.

En dan … De trainingen verliepen met ups and downs. We liepen hier en daar eens een keer een 5 km wedstrijd mee en trainden stug door naar de 10 km. Tot dat vriendin geblesseerd raakte en ik stug door bleef lopen. Dan maar alleen maar lopen zal ik. Dat punt had ik ondertussen al wel bereikt. Man van vriendin haakte aan en zo kreeg ik een nieuw hardloopmaatje (nee ik heb vriendin niet ingeruild, blessureleed was groot). En daarbij ook nieuwe plannen. Een trailrun van 17 km hier in de buurt. Ach en als we dan toch bezig zijn, lopen we ter voorbereiding in november 2015 onze eerste halve marathon tijdens de Bereloop op Terschelling. Kunnen we die ook van het lijstje afstrepen.

De voorbereiding was redelijk, mijn eerste halve marathon liep ik verre van goed. Trots dat ik het gedaan had, balend van de wandelpauzes. Een tweede halve moest gelopen worden, exact een jaar later op Terschelling. Wederom geen succes. Een aanvaring met het fietsenrek op de auto zorgde voor een gat(je) in mijn hoofd. Geen aanrader kan ik je zeggen. Van niet starten, naar toch starten, tot uitstappen en toch finishen. Het motto: “never never never give up” is geboren.

Een “fatsoenlijke” halve marathon (wat is fatsoenlijk??) zit er nog steeds niet in. Mijn derde halve marathon, in Sneek, was nog dramatischer. De eerste km’s gingen prima tot we vol op de wind gingen lopen. Tempo weg, ademhaling foetsie en een veel te hoge hartslag. Wél alles hardlopend gedaan, dat dan weer wel, maar weer niet het gevoel dat ik lekker gelopen heb. Drie keer is scheepsrecht ging hier zeker niet op. Nog één keer gaan we naar Terschelling. En met succes! Nog niet de tijd die ik zo graag wilde lopen maar wel heerlijk gelopen met het maatje met wie ik een jaar eerder ook een groot deel heb gelopen. Nu lopen we bij toeval weer samen, we komen elkaar in het startvak al tegen. Nu lopen we de volledige afstand samen, afspraak is afspraak. Time to beat next time: 2.25.nog wat.