Wat in 2011 begon als “ik moet toch wat”, is uitgegroeid tot “joepie, ik mag weer”. Hardlopen; ik begon dus in 2011, samen met een vriendin. Beiden wilden we weer sporten maar ja wat ga je dan doen? De sportschool, nou nee. Been there done that. Als er iets niet aan mij besteedt is… De sportschool dus. En dan was het ook wel fijn als we iets in onze eigen tijd konden gaan doen. Geen verplichte tijden. Lang verhaal kort: we gingen hardlopen. Met Running Coach Renate Wennemars.

Dat ik na de eerste les, 8 x 1 minuut hardlopen, ooit 5 km zou kunnen hardlopen kon ik amper voorstellen. Dat dat vervolgens ook 10 km zou worden was de ver van mijn bed show. En dat ik bij het maken van de eerste plannen om te gaan hardlopen heb gezegd dat ik dan ooit wel eens een halve marathon wilde lopen was een uitspraak in de categorie “in je dromen” en “jij bent gek”.

En dan … De trainingen verliepen met ups and downs. We liepen hier en daar eens een keer een 5 km wedstrijd mee en trainden stug door naar de 10 km. Tot dat vriendin geblesseerd raakte en ik stug door bleef lopen. Dan maar alleen maar lopen zal ik. Dat punt had ik ondertussen al wel bereikt. Man van vriendin haakte aan en zo kreeg ik een nieuw hardloopmaatje (nee ik heb vriendin niet ingeruild, blessureleed was groot). En daarbij ook nieuwe plannen. Een trailrun van 17 km hier in de buurt. Ach en als we dan toch bezig zijn, lopen we ter voorbereiding in november 2015 onze eerste halve marathon tijdens de Bereloop op Terschelling. Kunnen we die ook van het lijstje afstrepen.

De voorbereiding was redelijk, mijn eerste halve marathon liep ik verre van goed. Trots dat ik het gedaan had, balend van de wandelpauzes. Een tweede halve moest gelopen worden, exact een jaar later op Terschelling. Wederom geen succes. Een aanvaring met het fietsenrek op de auto zorgde voor een gat(je) in mijn hoofd. Geen aanrader kan ik je zeggen. Van niet starten, naar toch starten, tot uitstappen en toch finishen. Het motto: “never never never give up” is geboren.

Een “fatsoenlijke” halve marathon (wat is fatsoenlijk??) zit er nog steeds niet in. Mijn derde halve marathon, in Sneek, was nog dramatischer. De eerste km’s gingen prima tot we vol op de wind gingen lopen. Tempo weg, ademhaling foetsie en een veel te hoge hartslag. Wél alles hardlopend gedaan, dat dan weer wel, maar weer niet het gevoel dat ik lekker gelopen heb. Drie keer is scheepsrecht ging hier zeker niet op. Nog één keer gaan we naar Terschelling. En met succes! Nog niet de tijd die ik zo graag wilde lopen maar wel heerlijk gelopen met het maatje met wie ik een jaar eerder ook een groot deel heb gelopen. Nu lopen we bij toeval weer samen, we komen elkaar in het startvak al tegen. Nu lopen we de volledige afstand samen, afspraak is afspraak. Time to beat next time: 2.25.nog wat.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.